Δημοσίευμα του ΣΑΕ σε ξένες εφημερίδες για εξήγηση των Ελληνικών Θέσεων στο θέμα της Μακεδονίας.

Το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού έστειλε διαφημιστικές καταχωρήσεις στις 2 Απριλίου 2008 εξηγώντας τις ελληνικές θέσεις στις εφημερίδες FINANCIAL TIMES Global, INTERNATIONAL HERALD TRIBUNE Worldwide, LE MONDE, LE FIGARO (3/4/2008), FRANKFURT ALLGEMEINE ZEITUNG, HANDELSBLATT, ZIUA (Βουκουρέστι), THE TIMES (UK), NEW YORK TIMES, WASHINGTON POST

Ακολουθεί το δημοσίευμα:

Δημοσίευμα του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού σε ξένες εφημερίδες

Από την ιστοσελίδα του Αντίβαρου,
http://www.antibaro.gr

Υπέρτερη Στρατηγική: Νίκη δίχως σύγκρουση - Ειρήνη δίχως Συνθηκολόγηση

"Τον τε μηδέν τωνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα , αλλ'αχρείον νομίζομεν." Θουκυδίδου Ιστορίαι Β'40

Στη διάρκεια της πρόσφατης ελληνοσκοπιανής διαπραγμάτευσης, πέρα από τα γνωστά ακούστηκε και κάτι αληθινά τολμηρό μέσα στην Ελλάδα: Η πολιτική εκτίμηση ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να βρούμε λύση, κι ότι τα Σκόπια οδεύουν αναπόφευκτα σε διαλυτική κρίση, μετά την οποία είτε δεν θα υπάρχουν, είτε θα υπάρξουν με πολύ διαφορετική μορφή. Οπότε δεν έχει νόημα να σπεύσουμε να υποχωρήσουμε απέναντι σε ένα κράτος που βρίσκεται σε δεινή θέση κι αύριο θα έχει διαλυθεί ή θα έχει μετασχηματιστεί ουσιωδώς. Μόνιμη λύση μπορεί να υπάρξει μετά την «τελική ρύθμιση» του εσωτερικού προβλήματός του.
Βέβαια, κάποιοι θα μπορούσαν να αντιτείνουν ότι στην διπλωματία δεν μπορείς να «διαλέγεις» τους αντιπάλους σου, ούτε να «εύχεσαι» να εξαφανιστούν ή να αλλάξουν. Είσαι υποχρεωμένος να συνδιαλέγεσαι με αυτούς που έχεις απέναντί σου κάθε φορά, και να προσπαθείς να λύσεις τα υφιστάμενα προβλήματα, με την μορφή που έχουν κάθε φορά, όχι με τη μορφή που θα ήθελες να έχουν.
Είναι έτσι τα πράγματα; Όχι ακριβώς…
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χρόνιων προβλημάτων και διεθνών κρίσεων, που αντιμετωπίστηκαν όχι με τη λογική «να τα κλείσουμε όπως-όπως», αλλά με τη λογική να τα διατηρήσουμε ανοικτά, αν δεν μπορούμε να τα λύσουμε πραγματικά. Και να περιμένουμε την αποδυνάμωση του αντιπάλου, πριν επιτύχουμε πολύ ευνοϊκότερη λύση. Mια εσπευσμένη κακή «λύση» συχνά αποδεικνύεται πολύ χειρότερη από το αρχικό πρόβλημα…

Το δόγμα Αντενάουερ, οι επικριτές του και η δικαίωσή του

Εδώ αξίζει να μνημονεύσουμε τον Αντενάουερ, ένα μεγάλο δυτικογερμανικό πολιτικό που αρνήθηκε να «κλείσει» ένα πρόβλημα, παρά τις πιέσεις συμμάχων και αντιπάλων, αρνήθηκε να αναγνωρίσει μια «διεθνή πραγματικότητα», κατηγορήθηκε από πολλούς, τα πράγματα χειροτέρεψαν για τη χώρα του, αλλά τελικά δικαιώθηκε πλήρως:
Το 1952 ο Στάλιν πρότεινε την ενοποίηση της Γερμανίας, που θα γινόταν ουδέτερη, πράγμα που θα οδηγούσε σε «απεμπλοκή» των δύο αντίπαλων συνασπισμών στην Ευρώπη. Προς στιγμήν ο Αμερικανός Πρόεδρος Τρούμαν το σκέφτηκε σοβαρά. Ο Τσώρτσιλ, αποδέχθηκε ενθουσιωδώς της «πρόταση Ειρήνης» (Peace Note) του Στάλιν. Αλλά ο Αντενάουερ, την αρνήθηκε απερίφραστα.
Η πρόταση οδηγούσε σε μια χαλαρή συνομοσπονδία δύο τομέων, όπου θα επικρατούσαν οι κομμουνιστές στο ανατολικό τμήμα και οι αντικομμουνιστές στο δυτικό. Δεν θα υπήρχε επιβολή της αρχής της πλειοψηφίας συνολικά, η κεντρική κυβέρνηση θα ήταν αποδυναμωμένη, ενώ προβλέπονταν πολλαπλά βέτο, σε όλους τους τομείς. Ο Αντενάουερ κατήγγειλε ότι αυτό ήταν περισσότερο «συγκυριαρχία διεθνών επιρροών στη χώρα του», παρά αληθινή επανένωση.
Διακήρυξε ακόμα ότι ένα πολιτικό σύστημα με τέτοιες θεσμικές ακαμψίες, τέτοιες αγκυλώσεις, τόσα βέτο και τέτοια γραφειοκρατία, δεν μπορούσε να αναπτυχθεί, ούτε να παίξει σημαντικό ρόλο διεθνώς, ούτε να εκδημοκρατιστεί εσωτερικά, ούτε να επιτύχει υψηλά επίπεδα κοινωνικής ευημερίας. Εξυπηρετούσε τα σχέδια των δυτικών συμμάχων και των σοβιετικών για «απεμπλοκή» στην Ευρώπη, αλλά δεν εξυπηρετούσε το εθνικό συμφέρον του Γερμανικού λαού, δεν απελευθέρωνε τον δυναμισμό του, μονιμοποιούσε την περιθωριοποίησή του, τον καθιστούσε στο διηνεκές «παρία» της Ευρώπης.
Μετά το 1956 άρχισαν αλλεπάλληλες κρίσεις στην Ευρώπη, με επίκεντρο το καθεστώς του Βερολίνου. Οι κρίσεις αυτές οδήγησαν στην δημιουργία του περιβόητου «τείχους»...
Τότε ασκήθηκε σκληρή κριτική στον Αντενάουερ: ότι η άρνησή του να αποδεχθεί το Σταλινικό Peace Plan του 1952 είχε οδηγήσει σε σημαντική επιδείνωση της κατάστασης σε ολόκληρη την Ευρώπη και οριστικοποίησε της διχοτόμησης της Γερμανίας
Στο μεταξύ ο Αντενάουερ αρνήθηκε να αναγνωρίσει το ανατολικογερμανικό καθεστώς. Επί των ημερών του μάλιστα, επιβλήθηκε το δόγμα Hallstein, σύμφωνα με το οποίο η Βόννη αρνιόταν να έχει ομαλές διπλωματικές σχέσεις με όποια χώρα αναγνώριζε το ανατολικογερμανικό καθεστώς.
Όμως, μετά το 1965, η μία μετά την άλλη οι χώρες του Τρίτου Κόσμου άρχισαν να αναγνωρίζουν την Ανατολική Γερμανία. Το ίδιο έκαναν αργότερα και οι δυτικές χώρες. Το δόγμα Hallstein αποδυναμώθηκε, ή ίδια η Δυτική Γερμανία άλλαξε στάση απέναντι στους Ανατολικογερμανούς, άρχισε να τους χρηματοδοτεί, αλλά ουδέποτε τους αναγνώρισε.
Μέχρι το θάνατό του, ο Αντενάουερ απαντούσε στους επικριτές του, ότι η επανένωση μπορούσε να επιτευχθεί μόνο αν η Δυτική Γερμανία αναπτυσσόταν μέσα σε μιαν ισχυρή δυτική Ευρώπη, κι αν η ΕΣΣΔ αποδυναμωνόταν, προκαλώντας καθεστωτική κατάρρευση της Ανατολικής Γερμανίας.
Πολλοί επικριτές του απαντούσαν ότι ο χρόνος δεν κύλαγε υπέρ της ενοποίησης της Γερμανίας, αλλά εναντίον της. Η ΕΣΣΔ δεν αποδυναμωνόταν αλλά δυνάμωνε. Το ανατολικογερμανικό καθεστώς δεν έχανε σε διεθνής επιρροή, αλλά κέρδιζε σε διεθνή αναγνώριση.
Τελικώς, όμως, ήταν ο Αντενάουερ που δικαιώθηκε πλήρως…

Αναλογίες και διαφορές

Οι αναλογίες με την περίπτωση της Κύπρου και του Σχεδίου Ανάν, αλλά και με την περίπτωση του Σκοπιανού είναι προφανείς:
* Στην Κύπρο το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος αρνήθηκε την ψευδεπίγραφη επανένωση, όπως ακριβώς ο Αντενάουερ είχε αρνηθεί την «ένωση της Γερμανίας» που πρότεινε ο Στάλιν το 1992.
* Στην Κύπρο το Σχέδιο Ανάν πρότεινε ένα κρατικό μόρφωμα «ακυβέρνητης πολιτείας», με αλλεπάλληλα βέτο, θεσμικές ακαμψίες και έξωθεν ελεγχόμενη ακυβερνησία, όπως ακριβώς το Σχέδιο του Στάλιν για τη Γερμανία.
* Και στην Κύπρο η προοπτική πραγματικής επίλυσης του Κυπριακού περνάει από την ενσωμάτωση της Κύπρου στην Ευρώπη και την αναπτυξιακή δυναμική της, όπως ακριβώς είχε διακηρύξει και ο Αντενάουερ για την προοπτική αληθινής επανένωσης της Γερμανίας ήδη από το 1952.
* Και στην Κύπρο ο Τάσσος Παπαδοπουλος πόνταρε στη μελλοντική κρίση του Κεμαλικού καθεστώτος της Τουρκίας, που θα οδηγήσει στη διάλυση του ψευδοκράτους. Όπως ακριβώς ο Κόνραντ Αντενάουερ πόνταρε στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, που θα οδηγούσε σε διάλυση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος.
* Και στα Σκόπια η Ελλάδα αρνήθηκε να αναγνωρίσει ένα αλυτρωτικό καθεστώς που βρίσκεται δίπλα της. Όπως ακριβώς η Δυτική Γερμανία είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει ένα κατοχικό καθεστώς που βρισκόταν δίπλα της.
* Και στην περίπτωση των Σκοπίων, η Ελλάδα βλέπει τις υπόλοιπες χώρες, μεταξύ των οποίων και σύμμαχοί της, να αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», όπως ακριβώς η Δυτική Γερμανία επί τέσσερις δεκαετίες έβλεπε όλο τον υπόλοιπο κόσμο (μεταξύ των οποίων και όλους του Νατοϊκούς συμμάχους της) να αναγνωρίζουν πλήρως το ανατολικογερμανικό καθεστώς.
* Και στην περίπτωση των Σκοπίων η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να περιμένει την κατάρρευση των Σκοπίων για να λυθεί το πρόβλημα του αλυτρωτισμού τους. Όπως η Δυτική Γερμανία περίμενε πολύ υπομονετικά την κατάρρευση του ανατολικογερμανικού καθεστώτος για να επιτύχει την επανένωση.
Υπάρχουν, ωστόσο, και σημαντικές διαφορές: Κυριότερη, ότι η Γερμανία ήταν ένα έθνος τεχνητά διαμελισμένο. Η Κύπρος αποτελείται από δύο διαφορετικές εθνοτικές ομάδες. Ενώ και στην Ελληνοσκοπιανή διαφορά έχουμε διαφορετικούς λαούς…
Όμως στην Κύπρο το διαμελισμό το συντηρεί και τον στηρίζει η παρουσία των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, όχι οι «εθνοτικές διαφορές» του λαού της. Αν αποσυρθούν τα στρατεύματα κατοχής, τότε η επανένωση θα είναι αναπότρεπτη. Οι Τουρκοκύπριοι γνωρίζουν όλοι Ελληνικά και η προκοπή τους εξαρτάται από τις σχέσεις τους με τους Ελληνοκυπρίους και την ένταξή του στην Ευρώπη, όχι από τις δυνάμεις κατοχής και την Τουρκία. Άλλωστε, οι περισσότεροι έχουν ήδη ζητήσει κι έχουν πάρει Κυπριακό διαβατήριο. Συνεπώς, η οριστική επίλυση του Κυπριακού συσχετίζεται απόλυτα με την κατάρρευση του Κεμαλισμού στην Τουρκία, την αποδυνάμωση των στρατοκρατών στην Άγκυρα και τον εξαναγκασμό τους να αποσύρουν τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο. Όπως ακριβώς η κατάρρευση του Σοβιετικού καθεστώτος και ο εξαναγκασμός του Σοβιετικού στρατού σε αποχώρηση οδήγησε σε επανένωση της Γερμανίας.
Σε ό,τι αφορά τα Σκόπια, ασφαλώς ο λαός τους είναι διαφορετικής εθνοτικής σύνθεσης από την Ελλάδα. Αλλά οι Σκοπιανοί είναι και διαφορετικής εθνοτικής σύνθεσης μεταξύ τους. Ήδη αλληθωρίζουν προς την Αλβανία, το Κόσσοβο και τη Βουλγαρία...
Η Ελλάδα μπορεί να αρνηθεί την αναγνώριση των Σκοπίων από την πλευρά της, χωρίς να αγωνιά τι θα συμβεί «αν τα αναγνωρίσουν όλοι οι άλλοι ως Μακεδονία». Λόγω της εσωτερικής τους ανομοιογένειας και των αντιθέσεων μεταξύ τους δεν θα αντέξουν για πολύ. Ιδιαίτερα μετά την απόσχιση του γειτονικού Κοσσόβου…
Η Ελλάδα δεν «εύχεται» ούτε «επιδιώκει» τη διάλυση των Σκοπίων. Αλλά ούτε και τη φοβάται. Αρνείται να αναγνωρίσει ένα διακηρυγμένο αλυτρωτισμό που στρέφεται εναντίον της. Το πρόβλημα είναι ότι χωρίς τον αλυτρωτισμό αυτό δεν μπορούν να υπάρξουν στα Σκόπια ως «ενιαίο εθνικό κράτος Μακεδόνων». Ένα ασταθές κρατίδιο σε τροχιά διαλυτικής κρίσης, ασφαλώς δυναμιτίζει ολόκληρη την περιοχή στο διηνεκές.
Η μονιμοποίηση της αστάθειας δεν παράγει σταθερότητα.
Και η νομιμοποίηση του αλυτρωτισμού δεν παράγει σχέσεις καλή γειτονίας και Ειρήνη.

Ισχύς, κοινωνική συνοχή και καθεστωτική σταθερότητα

Η συνοχή μιας κοινωνίας είναι κορυφαίος συντελεστής ισχύος. Και η κατάρρευση αυτής της συνοχής αποδυναμώνει μια χώρα και επηρεάζει καθοριστικά τις σχέσεις της με τις υπόλοιπες.
Όταν επιθυμεί μια χώρα να κερδίσει μια διεθνή διαμάχη δίχως να συνθηκολογήσει και δίχως να πολεμήσει, προσπαθεί να θωρακίσει την κοινωνική της συνοχή, να επιταχύνει την οικονομική της ανάπτυξη και ευημερία, ενώ ταυτόχρονα ο αντίπαλος μένει πίσω και βλέπει την εσωτερική του συνοχή να αποδυναμώνεται, ακόμα κι αν κερδίζει εξωτερικά ερείσματα, βλέπει την καθεστωτική του συνοχή να διαλύεται, ακόμα κι αν διατηρεί τη στρατιωτική του υπεροχή. Πράγματι, λίγο πριν καταρρεύσει η ΕΣΣΔ βρισκόταν στο «απόγειο» της στρατιωτικής ισχύος της και της διεθνούς της επιρροής. Κι όμως λίγο αργότερα κατέρρευσε…
Το να συνεκτιμήσει η Ελλάδα την καθεστωτική σταθερότητα της Τουρκίας ή την κοινωνική συνοχή των Σκοπίων δεν είναι «παράδοξο». Είναι αναγωγή των ανταγωνισμών σε συσχετισμούς ισχύος. Είναι αναγνώριση του γεγονότος ότι η εξωτερική ισχύς μιας κοινωνίας είναι συνάρτηση της εσωτερικής της συνοχής και της σταθερότητάς της. Είναι πολιτικοποίηση της διπλωματίας.
Επιτρέπει σε μια χώρα να επεξεργαστεί στρατηγική Νίκης χωρίς σύγκρουση. Και να θεμελιώσει πολιτική Ειρήνης χωρίς συνθηκολόγηση. Κι αυτό την καθιστά όχι μόνο «θεμιτή προσέγγιση» (legitimate approach), αλλά «υπέρτερη στρατηγική» (dominant strategy).
-- Είναι υπέρτερη γιατί είναι μετριοπαθής χωρίς να είναι ηττοπαθής. Συγκρατεί αποτελεσματικά και τη ροπή προς τη ρήξη και τη ροπή προς η συνθηκολόγηση. Άρα, ταιριάζει περισσότερο σε δημοκρατικές κοινωνίες.
-- Είναι ευέλικτη και προσαρμοστική, επιτρέπει τη διόρθωση σφαλμάτων και δεν εξαρτάται από τυχαία γεγονότα ή «στιγμιαίες ευκαιρίες». Άρα ταιριάζει στη ρευστότητα ενός δυναμικού συστήματος διεθνών ισορροπιών.
-- Επιτρέπει να διατηρούνται οι υπέρτατες φιλοδοξίες με τα ελάχιστα ρίσκα. Άρα νομιμοποιείται ευκολότερα μέσα σε κάθε κοινωνία, και δεν απειλεί την διεθνή ασφάλεια.
Αυτό ακριβώς – στρατηγική Νίκης δίχως σύγκρουση και πολιτική Ειρήνης δίχως συνθηκολόγηση – υπήρξε η Δυτική στρατηγική «ανάσχεσης» της ΕΣΣΔ (η περιβόητη containment) σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πόνταρε στην προοπτική εσωτερικής αποσύνθεσης της ΕΣΣΔ, αν σταματούσε η επέκταση της επιρροής της. Αμφισβητήθηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αλλά δικαιώθηκε πλήρως.
Παραδοσιακά διαφωνούν με αυτή την προσέγγιση τρείς κατηγορίες ανθρώπων:
• Όσοι επιδιώκουν το συμβιβασμό με όλους τους τρόπους.
• Όσοι επιδιώκουν τη σύγκρουση σε όλα τα μέτωπα.
• Κι όσοι δεν βλέπουν ότι η διπλωματία πρέπει να υποτάσσεται στην πολιτική, όχι το αντίστροφο.
Μʼ άλλα λόγια διαφωνούν μόνον οι ακραία ενδοτικοί, οι ακραία επιθετικοί και οι α-πολίτικοι «τεχνοκράτες» της διπλωματίας.
Η πολιτική επανέρχεται στο προσκήνιο παραμερίζοντας ιδεολογήματα συνθηκολόγησης, «χαμένων ευκαιριών» (για πλήρη συνθηκολόγηση), μοιρολατρίας, ηττοπάθειας, απελπισίας και συγκρουσιακών λογικών.
Η πολιτική επανέρχεται στο προσκήνιο για όσους το μπορούν. Κι όσους το αντέχουν. Η ελληνική κοινωνία και το μπορεί και το αντέχει…

Συντάκτης: Του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Γ.Γ. του ΔΣ/Δ21
Ημερομηνία καταχώρησης: 4η Απριλίου 2008

Δημόσια τοποθέτηση της Ακαδημίας Αθηνών για το Μακεδονικό ζήτημα, 28/03/2008

Η Ακαδημία Αθηνών, κρίνοντας, εν επιγνώσει της επιστημονικής αποστολής της, ότι η οριστική επίλυση του θέματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ είναι εφικτή εφόσον και μόνον βασιστεί στην επακριβή στάθμιση των πραγματικών δεδομένων, διατυπώνει τεκμηριωμένη, δημόσια ήδη, την άποψή της. Θεωρεί, εξ άλλου, ότι αποτελεί ευτυχές γεγονός ότι η ανάδειξη της επιστημονικής αλήθειας, όχι μόνο είναι συμβατή με την πραγματική κατάσταση, αλλά και προσφέρεται για να συμβάλει στη διασφάλιση της σταθερότητας και της ειρήνης σε μια περιοχή σκληρά δοκιμασμένη κατά το απώτερο και το πρόσφατο παρελθόν.


Η Μακεδονία αποτελεί σήμερα γεωγραφική ζώνη, τα όρια της οποίας εκτείνονται σε περισσότερα του ενός κράτη της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Το αρχαίο ελληνικό όνομα "Μακεδονία" φέρει μία συγκεκριμένη περιφέρεια της σύγχρονης Ελλάδος. Υπό το όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας (ΣΔΜ) λειτούργησε ένα από τα ομόσπονδα κράτη που συναποτελούσαν την πρώην Γιουγκοσλαβία. Το όνομα όμως της Μακεδονίας έφερε, αρχικά, επί μακρούς αιώνες κατά την αρχαιότητα, η περιοχή, η οποία ταυτίζεται - κατά περίπου 90% - με τη σημερινή ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. Η τυχόν απόδοση του ονόματος αυτού σε ένα ανεξάρτητο κράτος, χωρίς ειδικότερο προσδιορισμό που να αντανακλά σαφώς τις γεωγραφικές και ιστορικές αυτές πραγματικότητες, συνεπάγεται τον κίνδυνο να διεκδικήσει το συγκεκριμένο κράτος, και μάλιστα κατ' αποκλειστικότητα, τη χρήση του όρου "Μακεδονία" ή των παραγώγων του στην ιστορία, τον πολιτισμό, τις εκδηλώσεις της καθημερινής πολιτικής και κοινωνικής ζωής κλπ.

Συγκεκριμένα, η κλασσική Μακεδονία του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου εκτεινόταν προς βορρά στα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας, καθώς και σε ολίγα χιλιόμετρα εντός της ΠΓΔΜ και της Βουλγαρίας. Μέσω κάθε μορφής ιστορικών πηγών και αρχαιολογικών ευρημάτων μαρτυρείται ότι οι τότε Μακεδόνες συμπεριελάμβαναν την επικράτειά τους μεταξύ των άλλων ελληνικών χωρών. Τα πρώτα σλαβικά φύλα, τα οποία, αυτονόητα, ουδεμία είχαν σχέση με τους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής, κατήλθαν στην Βαλκανική μετά δέκα αιώνες, κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Η παραμονή τους έκτοτε στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου συνέβαλε στη βαθμιαία διαμόρφωση των σλαβικών εθνών χωρίς να υπάρξει έως τη σύσταση, κατά τον 19ο αιώνα, και την πρώτη ανάπτυξη των σλαβικών κρατών της περιοχής - της Σερβίας, του Μαυροβουνίου και της Βουλγαρίας -, αναφορά σε ιδιαίτερο "Μακεδονικό" έθνος. Χαρακτηριστικά, ακόμη και κατά την επαύριο του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, ούτε οι εκπρόσωποι των βαλκανικών κρατών, αλλά ούτε και οι οικοδόμοι της ειρήνης- προεξάρχων ο Γούντροου Ουίλσον -, οραματιστές μιας διεθνούς κοινωνίας συγκείμενης ακριβώς από κράτη- έθνη, έκαμαν την παραμικρή νύξη σε έθνος "Μακεδόνων". Η ύπαρξή του επιδιώχθηκε να τεκμηριωθεί στο πλαίσιο της συγκρότησης από το στρατάρχη Τίτο της νέας ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας κατά την επαύριο του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η επιτυχία, μάλιστα, του τολμηρού εγχειρήματος της εθνικής μετάλλαξης των Σλάβων κατοίκων της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης θα ήταν άκρως δυσχερής χωρίς την προπαγάνδα που επί ήμισυ, σχεδόν, αιώνα ασκήθηκε υπό καθεστώς ολοκληρωτικό.

Η "γεωγραφική" έννοια που έχει προσδοθεί στον όρο Μακεδονία υπήρξε ανεξάρτητα από οποιαδήποτε εθνολογική, κρατική ή, έστω, και διοικητική διαίρεση στο χώρο της νότιας Βαλκανικής. Κατά την μακραίωνη περίοδο της οθωμανικής κυριαρχίας τη συγκεκριμένη περιφέρεια συνέθεταν τα βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Μοναστηρίου και τμήμα του βιλαετίου του Κοσσόβου - όπου και εντασσόταν το σαντζάκιο των Σκοπίων. Η επέκταση των γεωγραφικών ορίων της "ιστορικής" Μακεδονίας προς βορρά συνδέθηκε, μετά την Αναγέννηση, με την αποτύπωση της περιοχής από τους πρώτους Ευρωπαίους χαρτογράφους βάσει της αντίληψης που είχε επικρατήσει κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Ο χαρακτηρισμός εν τούτοις των κατοίκων της περιοχής αυτής ως Μακεδόνων δεν προσέλαβε εθνικό περιεχόμενο κατά τους νεώτερους χρόνους έως και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η προβολή, κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, των σερβικών και βουλγαρικών διεκδικήσεων επί των εδαφών που κατοικούνταν κατά πλειοψηφία από το σλαβικό στοιχείο συνάπτεται οπωσδήποτε με το γεγονός της πληθυσμικής υπεροχής στη συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη. Είναι όμως αυτονόητη η εφαρμογή της ίδιας αρχής και στα περισσότερο εκτεταμένα εδάφη της νότιας Μακεδονίας που κατοικούνται από Έλληνες.

Τα διδάγματα που θα ήταν νοητό να αντληθούν από την έγκυρη αναφορά στο ιστορικό παρελθόν συμπίπτουν με την επιβεβλημένη συνηγορία υπέρ της επιβολής λύσης εξυπηρετικής για τη σταθερότητα και την ειρήνη της περιοχής. Η ανακίνηση παρωχημένων επεκτατικών βλέψεων θα συνδυαζόταν μοιραία με τη τεχνητή κατασκευή μιας και μόνης Μακεδονίας. Αντίθετα, η συστηματική έρευνα καταδεικνύει ότι η θεραπεία της αλήθειας, αλλά και η εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης, καθώς και του ευρύτερου χώρου που την περιβάλλει, υπαγορεύει την εξεύρεση σύνθετης ονομασίας με περιεχόμενο γεωγραφικό, η οποία θα λαμβάνει υπόψη τη διαφοροποίηση μεταξύ της αρχαίας Μακεδονίας και του κράτους της ΠΓΔΜ. Σήμερα, το ζωηρό ενδιαφέρον των Ελλήνων δεν υποδηλώνει την επιθυμία να προσβάλουν δικαιώματα, έστω και πρόσφατα κεκτημένα, των βόρειων γειτόνων τους: επί του θέματος αυτού, σαφής είναι η στάση της υπεύθυνης κυβέρνησης και του συντριπτικά μείζονος τμήματος του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος. Υποδηλώνει όμως την ανησυχία της κοινής γνώμης ενώπιον μας ακραίας πρόκλησης από την πλευρά των Σκοπίων, τα οποία τείνουν - όπως αποδεικνύουν ακόμη και τα εν ισχύι διδακτικά εγχειρίδια - όχι μόνο να οικειοποιηθούν, άλλα και να μονοπωλήσουν την ιστορία, τα πολιτιστικά επιτεύγματα, τα σύμβολα - ακόμη και τα αρχαία -, τα μνημεία και τα πρόσωπα που έδρασαν κατά το παρελθόν στο μακεδονικό χώρο. Είναι αυτονόητο ότι η εκδήλωση καλής θέλησης από την πλευρά οποιασδήποτε ελληνικής κυβέρνησης δεν αρκεί για να υπερκεράσει καθεαυτό το γεγονός ή τις επιπτώσεις ενός ανάλογου εθνικιστικού παροξυσμού που έχει τεχνηέντως καλλιεργηθεί κατά την μεταπολεμική περίοδο.

Οι διαπιστώσεις αυτές υπαγορεύουν την υιοθέτηση λύσης του επίμαχου προβλήματος, η οποία δεν θα ήταν εύλογο να θεωρηθεί μονομερής. Η Ελλάδα εμμένει σταθερά σε μία θέση, η οποία οδηγεί στην παγίωση της ειρηνικής συμβίωσης και συνεργασίας μεταξύ των λαών της νότιας Βαλκανικής. Η επιλογή, αντ' αυτής, της παράτασης του αδιεξόδου περί την ονομασία της ΠΓΔΜ, όχι μόνο εκτρέφει βλέψεις εξακολουθητικά επεκτατικές, αλλά και διαιωνίζει ή και επιτείνει την γενικότερη αστάθεια σε περιφερειακή κλίμακα, ειδικότερη ή ευρύτερη. Η πρόταξη, κατά ταύτα, της τρέχουσας γεωγραφικής πραγματικότητας δεν είναι μεν πάντοτε συμβατή με τα ιστορικά δρώμενα, ιδιαίτερα κατά τους αρχαίους χρόνους, αλλά προσφέρεται για να οδηγήσει στην έντιμη, οριστική και εφεξής αδιαφιλονίκητη ρύθμιση του προβλήματος.

Ο Βασίλης Βασιλικός μιλάει για την Μακεδονία του

Εν έτει 1992 (που γιορτάζονταν τα 500 χρόνια της ανακάλυψης της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο, ή της ομηρικής, όπως υποστηρίζει ο Δημήτρης Καλοκύρης), η τότε ΥΠΠΟ, φίλη κυρία Ντόρα Μπακογιάννη είχε μια ωραία έμπνευση: να οργανώσει στο Παρίσι, μέσω του τότε πρέσβη στον ΟΟΣΑ αείμνηστου Δημήτρη Γερμίδη, μια συνάντηση των «decideurs» (αυτών που αποφασίζουν) στα ΜΜΕ με 6 επώνυμους Ελληνες που ζούσαν τότε στην Πόλη του Φωτός.

Ηταν ο Ιάνης Ξενάκης, ο Κώστας Γαβράς, ο Βαγγέλης (Vangelis) Παπαθανασίου, η Βάσω Παπαντωνίου, ο ζωγράφος Paulo (Παύλος Διονυσόπουλος) και ο υπογράφων.


Σε μια ειδικά για την περίσταση διαμορφωμένη αίθουσα, στο κέντρο των Ηλυσίων Πεδίων, βρεθήκαμε οι έξι μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, όχι εκείνων που γράφουν, αλλά εκείνων που αποφασίζουν τι θα γράψουν οι δημοσιογράφοι που υπηρετούν στις εφημερίδες ή στα κανάλια τους.

Μια αληθινά πολύ σημαντική και πρωτοποριακή πρωτοβουλία τής τότε κυβέρνησης για να καλυφθεί τουλάχιστον ο γαλλόφωνος Τύπος (Ελβετία, Καναδάς, Αφρική, Νέα Καληδονία κ.λπ.).

Ο καθένας από μας έκανε την κατάθεσή του για το πρόβλημα της ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων και νομίζω πως κάπως επηρεάσαμε τους «αποφασιστές» των γαλλόφωνων ΜΜΕ.

Εχουν περάσει 16 χρόνια από τότε και πλέον η ίδια υπουργός, τότε ως ΥΠΠΟ τώρα ως ΥΠΕΞ, δίνει την απέλπιδα μάχη της για να αποφευχθεί το μέγα λάθος.

Εγώ γεννήθηκα στην Καβάλα. Δύο φορές τον περασμένο αιώνα οι Βούλγαροι, ζητώντας διέξοδο στο Αιγαίο, μας «προσάρτησαν». Μία το 1913, αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης από τον οθωμανικό ζυγό, και μία άλλη το 1941 με την εισβολή των ναζί και των Βούλγαρων συμμάχων τους.

Ως παιδί θυμάμαι ότι ο πατέρας μου, βουλευτής του Παπαναστασίου το 1936 μέχρι τη δικτατορία του Μεταξά, φοβόταν ότι θα τον παίρναν όμηρο στη γειτονική Βουλγαρία, γιατί οι Βούλγαροι φρόντιζαν πρώτα να αποκεφαλίζουν τις τοπικές «ελίτ». Ετσι προτιμήσαμε τους ναζί από τους Βούλγαρους συμμάχους τους και προσφυγέψαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη.

Ο Βούλγαρος διοικητής της Καβάλας, μανιώδης κυνηγός, έπαιρνε τον σκύλο τού επίσης κυνηγού παππού μου, τον «επίτασσε», όπως επίταξαν και το σπίτι μας μόλις φύγαμε, ώσπου ζηλεύοντάς τον για τη σπάνια κυνηγόσκυλη ικανότητά του τον πυροβόλησε, κι εκείνος, ο θρυλικός Ρεξ, ήρθε να αφήσει την τελευταία του πνοή, μια νύχτα του Γενάρη, βογγώντας, έξω από το διώροφο σπίτι μας.

Δεν αναμνησιολογώ. Θέλω να πω ότι αν η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας κρατήσει το όνομα Μακεδονία (είτε ως σύνθετο είτε ως απλό), εγώ ο Μακεδόνας Καβαλιώτης τι θα είμαι; Αν πω Μακεδόνας, θα με ρωτούν αν γεννήθηκα στα Σκόπια. Αν πω Ελληνας, θα προδώσω τον τόπο της καταγωγής μου, δηλαδή τη Μακεδονία.

Ολα ξεκίνησαν απ’ τον στρατάρχη Τίτο. Οταν διαφώνησε με τον Στάλιν και οι Δυτικοί απαγόρεψαν οτιδήποτε θα τον ενοχλούσε στην αντιπαράθεσή του με τον Κόκκινο (κυριολεκτικά, γιατί ήταν μεγάλος στρατάρχης, αλλά και αιματοβαμμένος) Δικτάτορα.

Οπότε η Ελλάδα, βουτηγμένη μέχρι τον λαιμό στο δικό της Εμφύλιο, με τη στήριξη των Αμερικανών του Βαν Φλιτ, εσιώπησε τότε στον όρο Δημοκρατία της Μακεδονίας.

Από εκεί ξεκινούν όλα τα δεινά. Μέσα στα 40 χρόνια που μεσολάβησαν από την ανακήρυξη του Τίτο σε Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι του κρατιδίου αυτού επινόησαν μια διάλεκτο (με 80% τα βουλγαρικά και 20% τα σερβικά), φτιάξαν μια μπάσταρδη γλώσσα, τη «μακεδονική», βγάλαν βιβλία, ίδρυσαν σχολεία, φτιάξαν μιαν επινοημένη ταυτότητα και σήμερα, δηλαδή εδώ και 17 χρόνια, παρουσιάζονται σαν «Μακεδόνες».

Μα εγώ που είμαι Μακεδόνας και μιλώ και γράφω ελληνικά, τι είμαι τότε;

Ο Λόρενς Ντάρελ, όχι ως φιλέλληνας, αλλά ως υψηλόβαθμος πράκτορας της βρετανικής Intelligence Service, απέδειξε περίτρανα από το 1948 ότι αυτή η γλώσσα των Σκοπίων είναι «φτιαχτή». Και το ανέφερε στους ανωτέρους του. Που εκώφευσαν, γιατί δεν ήθελαν να στεναχωρήσουν τον αντίπαλο του Στάλιν, τον Τίτο.

Τα χρόνια πέρασαν, διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία εις τα εξ ων συνετέθη, και το κρατίδιο των Σκοπίων, που μετονομάστηκε σε FYROM (Former Yugoslavian Republic of Macedonia) -Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας- διεκδίκησε το όνομα σκέτο: Μακεδονία. Είχε και μια εθνική ποδοσφαίρου και άξιους σκηνοθέτες και συγγραφείς, που βραβεύτηκαν, και όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου μιλούσαν πλέον για Μακεδονία, σκέτη κι απόκοπη, οπότε εγώ ένιωθα ολοένα και πιο περιθωριακός. Αν αυτοί είναι ή λέγονται Μακεδόνες, εγώ που δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα τους και έχω πρόβλημα, παιδιόθεν, με τους Βούλγαρους (κλέψαν το πιάνο της μητέρας μου αποχωρώντας από την Καβάλα το 1945) -τότε εγώ τι είμαι;

Εγώ μια ζωή μεγάλωσα στη Μακεδονία. Την ελληνική. Ας πουν αυτοί το κομμάτι που τους ανήκει Σλαβική Μακεδονία, να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα.

Ο Νικόλαος Μάρτης, ο Καβαλιώτης βοηθός του πατέρα μου στο μεταπολεμικό δικηγορικό του γραφείο στην Καβάλα, και κατοπινός υπουργός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα να μη μεταλλαχτεί το όνομα της Μακεδονίας. Τότε τον έβλεπαν όλοι ως ονειροπόλο και αδίκως ανησυχούντα. Και όμως, είχε δίκιο. Και σε ένα βιβλίο του βρήκα μια επιτάφια πλάκα προ 3.000 ετών που έφερε το όνομά μου, Βασίλειος Βασιλικός. Πώς μπορεί λοιπόν να εκχωρηθεί, όχι το δικό μου όνομα, αλλά αυτό της Μακεδονίας, σε σφετεριστές χωρίς καμία διάκριση;

Το βέτο επιβάλλεται λοιπόν. Ας πει λοιπόν και η χώρα μας μία φορά το «ΟΧΙ το σωστό», όπως λέει και ο Καβάφης. Το ίδιο ΟΧΙ που λένε οι Ρώσοι και οι Κινέζοι για την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Το ίδιο όχι που είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος στο σχέδιο Ανάν, άσχετα αν οι συμπατριώτες του τον αντάμειψαν με το δικό τους όχι.




ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2008

http://www.enet.gr/online/online_hprint?a=&id=6610344

Οι ελέφαντες έχουν την ικανότητα να ξέρουν ποιοί είναι, ο ανθέλληνας Δήμου και η αγέλη του ακόμα αδυνατούν να αναγνωρίσουν την ύπαρξη του έθνους τους

How Nick found his knock knock turtle groove.

The new pagan religion of the Greek Turtle zealots. Ιεροτελεστία κάπου κοντά στην Ραμνούντα

Ο Μορφονιός της Λογοκρισίας των Ελληνικών Blogs

Ο Μορφονιός μας: Eίναι νάνος με πελώριο κεφάλι και μακριά μύτη γι'αυτό μιλάει και μ'αυτή. Είναι καλοαναθρεμμένος έχει γράψει πολλά αλλά κόβει και πολλά γιατί πολύ λιγόψυχος, έτσι, όταν τον φοβερίζει ο Καραγκιόζης λιποθυμάει.
Η μακρυά μύτη θυμίζει Πινόκιο, το παιδάκι αγαπητό παραμυθά και αυτό δεν είναι απολύτως τυχαίο.

Κουβάδες και Δημοσοφίες (DemoDeconstruction)

Δημοσοφία:
"Οι αργοί οδηγοί και τα αργά αυτοκίνητα προκαλούν περισσότερα δυστυχήματα από τα γρήγορα..."



Όποιος έχει τέτοια χειμαρρώδη λογική που μπάζει απο παντού ... νερά οδηγά τι άλλο από ... ορθολογικό κουβά.
Ο κουβάς να είναι κατασκευής Subaru με λογική Twin Turbo!
Μικρές διαρροές λαδιού στο input αλλά έτσι είναι αυτές οι μηχανές turbo. Πάντα χάνουν στην τσόντα.

Μια που περιγράψαμε τον κουβά ας πούμε και κατι για το αυτοκίνητο.

Τι ειναι ενα αυτοκινητό;

Μια συνεχής ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Παντα θα υπάρχει καποιο αυτοκίνητο καλύτερο απ' αυτό που έχουμε.
Viva ο αχόρταγος καταναλωτισμός απ' την μια μεριά και το κέρδος της πώλησης απο την άλλη.

Οι πεινασμένοι καρβέλια ονειρεύονται κι οι χορτάτοι κάνουν διαίτα.

Όταν αποκτήσεις όλα αυτά που πεθυμούσες μικρό είτε δεν θα χεις χρόνο να παίξεις μαζί τους ή δεν θα αντέχει πια ο οργανισμός σου.

Απο τα αυτοκίνητα στα αεροπλάνα κι αν δεν αντέχει η ψυχούλα αγοράζεις τετρακίνητο κουβά ή τζίπ εγγόνι φορτηγού με φανταχτερές πινακίδες, του βάζεις και ένα περιβαντολογικό αυτοκόλλητο ή τα χρώματα της ομαδάρας και αυτοδιαφημίζεσαι.

Το να κυκλοφορά κάποιος με αυτοκίνητο σε χαώδη μεγαλούπολη, Αθήνα, Παρίσι, Νεα Υόρκη, Λος Άντζελες, το ίδιο μαζοχιστές οι οδηγοί είναι εκεί, δείχνει πόσο ο εγωετσιθελισμός και η νοημοσύνη είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα.

Γι' αυτό δεν βλέπει κανείς σχεδόν ποτέ κυκλοφοριακό μποτιλιάρισμα στην Βιέννη ή στο Άμστερνταμ.
Όχι μόνο έχουν μεγαλύτερο δείκτη νοημοσύνης οι άνθρωποι στις πόλεις αυτές αλλά έχουν ξεπεράσει το πάθος για τα αυτοκίνητα με το πάθος για τα ποδήλατα και τα ... πλεούμενα.

Αν επιμένετε βέβαια στην οδήγηση κάτω απο τέτοιες δυσμενές συνθήκες υπάρχουν και τα απρόοπτα:



Ταύρος εναντίον κουβά.
Το αποτέλεσμα?
Κερατωμένη λαμαρίνα.

Δημόσια Ομφαλοσκόπηση

Too much egocentrism brings out the devil in you!








Father John said...
"Δυστυχώς ο άνθρωπος σήμερα είναι πολύ κακά εγωκεντρικός. Τόσο που φυλακίζεται μέσα του και δεν αντέχει τον εαυτό του. Μειώνει όλες τις αξίες (δεν ημπορεί να τις φθάσει?), και επειδή δεν μπορεί να τις υπερνικήσει, στο τέλος τις ποδοπατά."

Προς Ρωμαίους επιστολή Αποστόλου Πάυλου:
"1,16 οὐ γὰρ ἐπαισχύνομαι τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ· δύναμις γὰρ Θεοῦ ἐστιν εἰς σωτηρίαν παντὶ τῷ πιστεύοντι, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ Ἕλληνι. 17 δικαιοσύνη γὰρ Θεοῦ ἐν αὐτῷ ἀποκαλύπτεται ἐκ πίστεως εἰς πίστιν, καθὼς γέγραπται· ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται. 18 Ἀποκαλύπτεται γὰρ ὀργὴ Θεοῦ ἀπ' οὐρανοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀσέβειαν καὶ ἀδικίαν ἀνθρώπων τῶν τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων, 19 διότι τὸ γνωστὸν τοῦ Θεοῦ φανερόν ἐστιν ἐν αὐτοῖς· ὁ γὰρ Θεὸς αὐτοῖς ἐφανέρωσε. 20 τὰ γὰρ ἀόρατα αὐτοῦ ἀπὸ κτίσεως κόσμου τοῖς ποιήμασι νοούμενα καθορᾶται, ἥ τε ἀΐδιος αὐτοῦ δύναμις καὶ θειότης, εἰς τὸ εἶναι αὐτοὺς ἀναπολογήτους, 21 διότι γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ' ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· 22 φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν"

Ο ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ ΕΞΕΛΙΧΘΗΚΕ ΣΕ ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑ

The transformation that followed its own law of evolution

Ένας ακάλεστος καλεσμένος. (How birds can torture making fun of an old doncat)

Stalin the doncat sends "Το σωστό να λέγεται" bird to Siberia



The Bird returns the favor sending a gift to the cat




Το πουλί κάθισε στον σβέρκο του γάτου και κάνει χυδαίες προσωπικές επιθέσεις που δεν δημοσιεύονται.



Η γάτα δεν άντεξε τον αποχωρισμό και τελικά κάνει ερωτική εξομολόγηση στο πουλί



Το Δίδαγμα με εξαιρετική παιδευτική αξία:
Οι μεγάλες μπουρδοφιλοσοφίες για ορθολογιστικούς λαχανοντολμάδες και φιλολογικές νεοταξικές κολοκύθες άρνησης της Ελληνικότητάς μας άχρηστοι, αλλά ένα καλό γέλιο ... εκπαιδευτικά ανεκτίμητο!

The fairies have party at Don Cat's head.

Δεν άντεξε ο Γάτος την αποτοξίνωση και είπε να δοκιμάσει λίγο μπλογοπρεζίτσα, να θυμηθούμε τα παλιά.

Το πάρτυ άρχισε ανάλαφρα με τ' άστρα να λάμπουν και τον Γάτο να γλύφει την γούνα του κάπως έτσι:





Αλλά πριν έρθει το πρωί κατέληξε κάπως ... αλλοιώς. Τεκές δηλαδή:





Ο καθένας άρχισε να κόβει, ράβει, πλένει και σιδερώνει το μπλόγκ στα μέτρα του.
Αναγνωρίζεται εύκολα η μαντάμ Καλίκο που καπελώθηκε και φόρεσε σεντόνια, τους άλλους και άλλες προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε αλλά έχουν γίνει αγνώριστοι.
Καλείται η υπηρεσία αναγνωρίσης μπλογκομανών...
Γκουγκλόκεντρο Απεξάρτησης.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΠΛΟΓΚΟΣΦΑΙΡΑΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΔΙΑΔΟΧΩΝ

Δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα στην καινούργια τραγωδία που παίζεται μπροστά μας.

Τί είναι ο Σαίξπηρ μπροστά στον συγγραφέα αυτού του μελό.

Τα πριγκηπόπουλα δημοπούλια που σκοτώνονται μεταξύ τους σε μεγαλοπρεπείς μάχες για να αρπάξουν το βασίλειο του γέροντα βασιλιά.
Πιο σκληρός απ'όλους ο μεταλλαγμένος σε ποντικό δημοπουλέστατος πρίγκηπας Μιχαήλ (Μίκη)

Επτά επι Θήβαις.
Βασιλιάς Λήρ.
RAN.
Ο Βασιλιάς Γάτος.

Τα λάθη του βασιλιά.
Αν έχεις τέτοια δημοπούλια τι τους θέλεις τους εχθρούς.

Better the enemy you know than the "friend" you don't.

The means and ways of a hater and his pack of wild cats against Hellenic values and Orthodox Christianity

An attack of a pack of wild cats of pseudolibertarian greed
attacking innocent victims, the right of free speech, history and religious freedom.
This is a blog for anyone that feels that cats went over the thick red line between democracy and stalinism.